تو که تنها نماد لطف خدایم بودی

  به هوای عمری جاویدان فرو می رفت.

 در فصلی که دلم می گفت بهار است

   نفرین به دلم که دیگه تابه زمستان نداشت....ولی

       نه....؟؟؟؟؟

                             شاید....

          شاید هم از بهار سال دیگری بیزار بود

         که حتی بدون     ریشه های

    نیمه جانش از زمین تو رخت برکند.

  ریشه های خشکمم می مانددر خاطری که

             برای چه شکست....؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یادگار من به تو   

                تنها شد سنگ قبری  

     توی گورستان فراموش شدگان و

 یادگار تو به من 

   تنها یک فصل زندگی بود و

     خاطره قول تو که واسه یه عمر بهار بود......

         به من.............